پسر ميلالي

مجموعه دوبيتي‌ام با عنوان( تو را مي‌ريزد اين باران) توسط انتشارات زانا با مديريت استاد ارجمندم؛ ظاهر سارايي در ۶۴ صفحه منتشر شد. جا دارد تا از زحمات استاد سارايي، دوست صميمي و ارزشمندم؛ شاعر نام‌آشناي ايلامي آقاي محمدرضا رستم‌پور و همكار و دوست همراهم؛ آقاي سيد داود سجادي كه در راه چاپ اين مجموعه ياري‌گرم بودند، تشكر و قدرداني كنم.

...

به روحم رفته ، حس ايجاد كرده

طلا از جنس مس ايجاد كرده

خدا دور از تو تا عاشق بمانم

درونم استرس ايجاد كرده

...

نه از رنگي شوي هردم به رنگي

نه دل را مي‌زني، ناگاه، سنگي

نگاه تو پُر از معناي خوب است

تو مثل ( دوستت دارم) قشنگي

...

اين مجموعه در اين مكان‌ها به فروش مي‌رسد:

ايلام- ميدان انقلاب- نوشت‌افزار سهرابي

ايلام- خ شهيد كمر كمرزاده-پشت اداره تأمين اجتماعي استان- فروشگاه محصولات فرهنگي ميلالي

بدره- بلوار امام خميني(ره)- جنب بانك سپه- نوشت‌افزار رشد

« كلمات از جيبم بيرون مي‌افتند»

*  براي ( احمد رضا دوست‌محمدي) كه واژ‌ه‌ها را دوست دارد.

پنجره اول:

بهار در چشمم لانه مي‌كند و من گنجشكي مي شوم تا آوازهاي نخوانده‌ام را به پاي درخت تازگي‌ات بريزم.

پنجره دوم:

پلك نمي زنم تا بيشتر ببينمت در بعدازظهري كه هنوز نخوابيده است.

پنجره سوم:

هوايي دارد براي خودش، ورقي بي‌خط از من تا تو، و چه زيبا شده نقاشي‌ام؛ نه كوه دارد، نه درخت.

پنجره چهارم:

چه خوش، گِلَت را سرشته است خدا؛ وقتي روي لبت تبسم مي‌كنم و خوشي‌ام به گِلَت سرشته مي‌شود.

پنجره پنجم:

طعم دهانت را قورت نمي‌دهم تا ...

پنجره ششم:

ربطي به جاذبه‌ي زمين ندارد، دو خورشيد هيچوقت همديگر را نمي‌سوزانند.

پنجره هفتم:

سنگ مي‌شوم تا بازي كودكي‌ات به هم نخورد؛ شش تاي ديگر را بچه‌ها از كوچه قرض گرفته‌اند.

پنجره هشتم:

از باران عكس بگير؛ قطره‌ها به شدت زمين را دوست دارند.

پنجره نهم:

روي بي‌تابي تابستان تاب مي‌خورم، كلمات از جيبم بيرون مي‌افتند؛ حالا زمين پر شده از آمدن و نيامدن.

پنجره دهم:

صدايم را پاي «تير برق»همسايه گذاشته‌ام و گناهم را پاي چشمهاي تو.

...

ميشه هميشه مث آيينه بود

دنيا رو ديد، اونجوري كه دل مي‌خواد

ميشه مث پرنده‌هاي عاشق

عاشقونه زد به دلِ ابر و باد

ميشه فضاي قصه‌ي زندگي

پُر از ترانه‌هاي بارون بشه

قطره بريزه، شب و روز، توي راه

طراوت جادّه فراوون بشه

ميشه بهارو بگيريم توي دست

باهاش نفس نفس بشيم، بو كنيم

ساده و روشن، مث ارديبهشت

قشنگيِ دلامونو رو كنيم

وقتي كه خنده قيمتي نداره

چرا به مشكلاتمون نخنديم

مغازه‌ي غصه و دلتنگي رو

چرا كليدش نزنيم، نبنديم

بريم رو خط عاشقي، بمونيم

جاي نداشته‌هامونو پُر كنيم

زنگ بزنيم به (دو، چهار، چار، سه، چار)

نون شب شيطونو آجر كنيم

تا تهِ باغ آرزوها بريم

دعاي هر درختي رو گوش كنيم

نشه كه يادمون بره سادگي

نشه خدامونو فراموش كنيم

• به امام هشتم عشق(ع)

«آ» مثل ...

 الفبا را مي‌بلعم

 مادرم پشتم مي‌زند

 : يا امام رضا(ع)

 صبح

 آهويي از دهانم

 بيرون مي‌پرد

* دوبيتي

به آن و اين نزن، درد تو عشق است

 دم از تسكين نزن، درد تو عشق است

 صداي تلخت از چرك هوا نيست

 پني‌سيلين نزن، درد تو عشق است

طعم دهانت را

قورت نمي‌دهم

تا ...

( اين شعر ادامه دارد)

به كجا نمي‌روند؟

سالهاست

ايستاده مسافرند

بلوط‌هاي پير « ششدار»*

-

* منطقه‌اي جنگلي در ايلام

2)

چه صداي تلخي!

انگارگلوي عشق چرك كرده است

3)

راهت را بكش و

برو دنبال جعبه‌ي مدادرنگي‌ات!

نمي‌خواهم نقاشي‌ات را نديده بگيرم

به جان و آبروي يك پرانتز

به ماهِ هر دو سوي يك پرانتز

اگر دورم نمي‌اندازي، اي تو !

مرا بگذار توي يك پرانتز

و تو، خوشگل تر از هر روز، با شرم-

نگاهت می کنم، رد می شوی تو

و من با بغض می گویم: دمت گرم!

بانوی قدیم سال با رنگ جدید

پر کرده تمام راهها را از رنگ

آهسته سفر کنید، رنگی نشوید!

یک رباعی جدید: 

روياي قشنگ كودكي بُرد تَرَك

چوپان دروغگو هم افتاد به شك

كبري نگرفت هيچ تصميمي را

«تعطيل شد آسمان» كجايي حسنك؟

که تنهایم نگذاشتند

***

...

با نم نم احساس دلت می بارد

از پنجره ی مقابلت می بارد

عاشق شده ای، نگو نمی فهمم من

عشق از سر و روی خوشگلت می بارد

* دوستانه ترین کلمه رفاقت است... از آن سوء استفاده نکن.

و یک رباعی:

می خواست نشان کوی من را ببرد

از پنجره،های و هوی من را ببرد

این شعر که زیر پای دل له شده است

می خواست که آبروی من را ببرد

***********

*

چشمک نزن و نکن دلم را پر خون

سنگین شده کوله ی گناهم اکنون

آدم نشدم که بیخ گوشم باشی

شیطان برو از زندگی من بیرون

یک سخن طنزآمیز از راشل

دنیا، دنیای پو ل است... اگر یک بانکدار شعری بد بگوید، کسی او را مجرم

نمی شناسد اما اگر یک شاعر چک بی محل بکشد...؟

***************************************************

***

از حاصل عشق تاج و تخت دل خود

در جاده ی روزگار سخت دل خود

با پای پیاده، این به دستم آمد:

سی سال لگد زدم به بخت دل خود

***

با نذر و قسم به جان خود حرف زدم

عمری به تو با زبان خود حرف زدم

تقصیر من است ، اگر نماندی، اصلاْ

من گنده تر از دهان خود حرف زدم

*

* ( شاعر راستین کسی است که وقتی آخرین شعرش

 را خواندی، تو را وا می دارد که احساس کنی هنوز

 بهترین شعرش را نگفته است.)

* جبران خلیل جبران

...

و یک غزل قدیمی دیگر

تقدیرمان، تاوان یک عشق است: تنهایی

تکثیر در شب، مثل طعم کال لالایی

یک عشق با شعر بلند« دوستت دارم»

آویخته بر تارک یک عصر رویایی

بیتوته کرده لای احساس تَرِ «سهراب»

سرشار از آهنگ آویزان نیمایی

                 ***

تقدیرمان... بگذر که با تقدیر یا هر چیز

اما تو در هر جا که باشی، باز اینجایی

                       ***

چندیست با گلسنگهای کوچه ی خورشید

هر پنجره، دارم به احساست هم آوایی

هر پرسه ام در اضطراب چشمهات، اما...

یا من نمی بینم تو را، یا تو نمی آیی

(جبران خلیل جبران)

------

...و این هم غزلی قدیمی

کاشان! الو!( حکایت دوری ست در سرم)

سهراب هست؟ وقت زیادی نمی برم

از پشت روزهای خدا زنگ می زنم

پشت مچاله های ورقهای دفترم

سهراب! حال و روز دلم هیچ خوب نیست

احساس می کنم که در آغاز آخرم

هر روز پرتقالی این شهر رفته است

انگار با هوای بهاران باورم

دیگر چه جور، می شود اصلا، بگو که با-

اینها، که جور دیگر و من جور دیگرم

 **

سهراب! هیچ می شنوی؟... بوق ممتد و...

باران گرفته است، و من همچنان ترم

 *****

این را مثل رباعی بخوانید:

تهران، هزار و سیصد و هشتاد و پنج

و دو مسافر رها در باد

و شاعر نشد آنکه رفت و ماند آنسوتر

عاقل نشد آنکه ماند و رفت از یاد و ...

یعنی که به فکر چاره ات افتاده

هی با دل من تماس می گیری تو

انکار نکن  شماره ات افتاده

اینگونه نبوده ام چنین بیش از حد

بد، بد،به ردیف شعرهایم هی بد

من بچه ی خوب و سر به راهی بودم

عشق آمد و آشنا شد و گولم زد

رباعي

(1)

تا كي همه‌اش هوا به دادت برسد

گولش بزني كه تا به دادت برسد

اي دل! تو دعا بكن به دستم نرسي

آنوقت مگر خدا به دادت برسد

(2)

ديوانه‌ي بي بليط، سرخوش، با حال

انگار گرفته ردّ خود را دنبال

يك ثانيه، تاكسي! (هوا هم گرم است)

در بست! دلم را برسان ترمينال